Fabula de cane! (Latin) by Sarah Betensky

Fabula de cane!

 

Quid est sonitus mirabilis in domo? Marla sonitum in culina prope ianum petīvit, et tristis erat quod nōn videre poterat quid sonitus esset. Subito canis parvus ab culina eius adcurrit. Causa sonitus mirabilis erat sonitus canis! Marla erat laeta et canis et Marlae laetē in domū Marlae habitābant. “Quid canis nominetur?” Marla se rogāvit. Marla canem Vergilium nominari voluit! Marla et Vergilius per hortōs, agrōs, et viās ambulābant. Sed Vergilius secretum habēbat. Vergilius Latine cum Marla loqui poterat. Canis erat mirabilis! Multī virī, puerī, mulierēs, et puellae canem Vergilii videre volēbant. Nunc Marla et Vergilius erant praeclarae et multās pecuniās habuērunt. Marla et Vergilius erant laetiores solae.

 

Deinde die uno, mater Marlae advēnit. Bene accipebatur ab Marlā et Vergilio. Marla inquit,“Salve mater! Quōmodō tē habēs? Haec est Vergilius, mei canis.” “Salve filia. Bene mē habeō! Salve Vergilius, tu es pulchrus.” “Gratias!” Vergilius respondet. “Mater, Vergilius Latine locuta est et est valde mirabilis. Vergilius est praeclarus quod Latina lingua dicere potest.” “Quōmodō? Mea canis Latine dicere non potest. Docē totās canēs dicere! Tu eris praeclara et poteris emere multōs canēs!” Marla interpellāvit, “omnes canēs non docēbō loqui Latīnē quod nesciō cur Vergilius Latīne dicere possit. Vergilius..?” “Woof!” Vergilius respondet non Latine, sed lingua canis. Vergilius modo Latine loquebatur ubi sic volēbat.

Related Post

Type a Comment

Your email address will not be published.